churriqueryzm

Epoka: Nowożytność - Barok

Lokalizacja: Hiszpania

• nurt stylu barokowego w architekturze, charakterystyczny dla hiszpańskiego baroku, który za pośrednictwem podróżników przedostał się do Nowego Świata, przede wszystkim na tereny dawnych wicekrólestw Peru i Nowej Hiszpanii (Meksyk), gdzie rozwinął się pod nazwą baroku estipe • nie jest stylem architektonicznym, jest raczej stylem rzeźbiarskim i dekoracyjnym • termin pochodzi od nazwiska José Benito de Churriguera należącego do hiszpańskiej rodziny architektów, których dzieła odznaczały się niezmiernie bogatą dekoracyjnością • wpływ braci Churriguera na innych artystów sprawił, że nazwa poszerzyła swój zakres o całokształt hiszpańskiej architektury barokowej pierwszych trzech dekad XVIII stulecia, w której dominowały przesycona ornamentacja i niezwykła obfitość rzeźbiarskich detali • kościoły i pałace tamtego okresu charakteryzują się znacznym nagromadzeniem dekoracji architektonicznych, rzeźbiarskich i malarskich, które przesłaniają układ konstrukcyjny budowli styl łączy ze sobą detale włoskie, niderlandzkie i motywy meksykańskie, tworząc często zawiły wzór roślinny w postaci splątanych ornamentów umieszczanych na płaszczyznach ścian z dodatkiem kwiatonów, festonów, gęsto łamanych gzymsów czy spiralnych kolumn • stanowił zespolenie zdobniczych form późnego gotyku hiszpańskiego i plateresco • najważniejsze do dziś zachowane dzieła reprezentujące churrigueryzm znajdują się w Salamance (m. in. Rynek, ołtarz Konwentu Świętego Sebastiana, chór Nowej Katedry), kilku miastach Meksyku oraz peruwiańskich - w Limie i Huancavelica • Ołtarz klasztoru San Esteban w Salamance , zaprojektowany w 1692 roku , był dziełem o wielkim wpływie, które zapoczątkowało przymiotnik churriqueryzm/ mieszanie sie festonów, kwiatonów, łamanych gzymsów