Triumf i potęga miłości

Annibale Carracci

Epoka: Nowożytność - Barok

Czas powstania: , 1595- 1604,

Lokalizacja: freski w Palazzo Farnese w Rzymie

 na podstawie ‘Metamorfoz’ Owidiusza  temat – potęga miłości bogów greckich - zaczerpnięta z mitologii: Ariadna i Bachus – główna scena, boczne- Galatea i Polifem, Aurora i Kefalos,  rozplanowanie kompozycyjne nawiązywało do sklepienia Kaplicy Sykstyńskiej Michała Anioła  olbrzymy, nadzy młodzieńcy udające marmury, podtrzymujący medaliony imitujące brąz, obrazy w ramach wydają się przyklejone do sklepienia  zabawa architekturą, malarstwem i rzeźbą  w doborze tematów miłosnych nawiązują również do dzieła Rafaela Santi (Triumf Galatei, Zaślubiny Amora i Psyche) z tematów miłosnych w willi Farnensina  dzieło eklektyczne nawiązujące do przeszłości i wychodzące w przyszłość – cechy barokowe  duże znaczenie dla barokowego malarstwa freskowego – następna generacja malarzy włoskich i francuskich  triumf Bachusa i Ariadny - największe malowidło na sklepieniu to których otacza orszak roztańczonych bachantek, nimf, z satyrami i uskrzydlonymi puttami, postacie kłębią się na obrazie, bogactwo kolorów i form  w złotym rydwanie ciągniętym przez lamparty siedzi Bachus – bóg wina. Na głowie ma opaskę z bluszczu, w ręku swoją laskę. U jego boku – Ariadna w srebrnym rydwanie ciągniętym przez kozły. Putta nakładają jej na głowę diadem z gwiazd, który Bachus rzuci w niebo po jej śmierci, tworząc gwiazdozbiór. Przed nimi orszak weselny satyrów i bachantek – wyznawców Bachusa z tamburynami w ręku. Po prawej stronie pochód otwiera Sylen – mistrz Bachusa. U jego stóp, w prawym dolnym rogu – leży naga kobieta – uosobienie miłości ziemskiej, Ariadna natomiast reprezentuje miłość niebiańską